Owczarek niemiecki, inaczej alzacki, często błędnie nazywany jest wilkiem lub wilczurem. Dużą zasługę, jeśli nie główną, w wytworzeniu tej rasy położył Stephanitz, który napisał o niej bardzo obszerną książkę. Jest to chyba największa monografia jednej rasy, mająca objętość ponad 1000 stron, obszerniejsza niż wszystkie inne znane mi książki poświęcone kynologu. Nie ma chyba człowieka w Polsce, a nawet w całym cywilizowanym świecie, który by nie zetknął się z psem tej rasy i nie słyszał lub osobiście nie doświadczył jego inteligencji i przydatności w służbie obrończej, policyjnej, śledczej czy pasterskiej. Spotyka się je czasami w służbie łowieckiej jako po-sokowce czy aportery. Najczęściej pełnią rolę stróżów domowych, fabrycznych czy gospodarskich, a także jako psy wojskowe (sanitarne, łącznościowe itp.). Doskonale też wywiązują się z obowiązków przewodników ociemniałych. Spełniają swe zadania w każdym rodzaju służby. Są łatwe do szkolenia, lecz źle lub wcale nie prowadzone mogą stać się niebezpieczne wskutek swojej agresywności oraz skłonności do włóczęgostwa i kłusownictwa. W żadnej chyba rasie nie ma tylu niezwykle inteligentnych i przydatnych pomocników i towarzyszy człowieka, lecz i żadna inna rasa nie przyczyniła się w takim stopniu jak ta do zapełnienia świata różnymi kundlami owczarko-podobnymi. Owczarek jest psem służbowym, wymaga więc zajęcia wpływającego na jego rozwój fizyczny i psychiczny. Kto nie ma czasu lub ochoty zajmować się nim stale, niech lepiej kupi pieska pokojowego; w ten sposób oszczędzi sobie i otoczeniu wiele przykrości.