Jest to duży pinczer, który poza cechami pinczera ma w sobie niewątpliwie i coś z owczarka. Jest on zaliczany do tzw. psów policyjnych. Rasa ta przeżyła chyba u nas już szczytowy okres swej popularności, a obecnie wypierana jest przez spokojniejsze i łatwiejsze do prowadzenia owczarki. Doberman jako pies służbowy nie zdaje w naszym klimacie egzaminu ze względu na zbyt delikatne owłosienie, a jako pies pokojowy ma zbyt bujny temperament. Natomiast na Bliskim Wschodzie dobermany i ich mieszańce oddają duże usługi jako psy policyjne. Nazwa rasy - doberman - pochodzi od Fryderyka Dobermana (z Turyngii), któremu przypisuje się wytworzenie tej rasy. Materiałem wyjściowym był miejscowy pies rzeźnicki (prawdopodobnie kuzyn rottweilera), którego Doberman skrzyżował z owczarkiem, zbliżonym do współczesnego owczarka niemieckiego oraz ówczesnym pinczerem stajennym. Wysiłki hodowlane Fryderyka Dobermana musiały niewątpliwie być uwieńczone powodzeniem, jeśli w 1889 r. jego następcy utworzyli pierwszy klub hodowców dobermana pinczera, pod którą to nazwą rasa ta w 1900 r. została wprowadzona oficjalnie do niemieckich ksiąg rodowodowych. Wrażenie ogólne. Pies średniej wielkości, silny i muskularnie zbudowany. Sylwetka elegancka, okazała, o postawie wyprostowanej, wydaje się prawie kwadratowa, zwłaszcza u psów. Doberman jest łatwy w prowadzeniu, ale wymaga doświadczonego przewodnika; ufny, śmiały, czujny i odważny. Cechuje go poza tym inteligencja, wrodzona ciętość i doskonały węch. Dzięki tym zaletom doberman nadaje się doskonale na towarzysza, obrońcę i jako pies użytkowy. Głowa. Wyraźnie odgraniczona od szyi. Oglądana z profilu i z góry robi wrażenie prostego klina. Skóra ściśle przylegająca do kości i płaskich mięśni, dzięki czemu głowa wydaje się delikatnie wymodelowana (sucha). Część mózgowiowa głowy oglądana z przodu i z boków - płaska. Linie grzbietu nosa i czoła biegną równolegle. Krawędź czołowa płytka. Linia górnego profilu głowy, od nosa do okolicy ciemieniowej i dalej, opada lekkim zaokrągleniem do karku. Zęby białe, kompletny zgryz nożycowy. Górna krawędź czaszki oglądana z przodu - pozioma, a więc nie powinna opadać ku uszom. Oko średniej wielkości, owalne, możliwie ciemne.