Szwajcarię reprezentuje popularny, choć u nas rzadko spotykany pies z przełęczy św. Bernarda. Była to dawniej rasa najpopularniejsza z olbrzymów, ciesząca się ogólną sympatią. Bernard pochodzi od pasterskiego psa górskiego, który był od dawna hodowany przy klasztorze Augustianów koło przełęczy św. Bernarda, łączącej Szwajcarię z Włochami. Psy te były początkowo stróżami klasztoru, później stały się psami sanitarnymi, które - odpowiednio szkolone przez braci zakonnych - przebiegały przełęcze i ścieżki górskie, by w przytroczonych do obroży koszykach dostarczać zbłąkanym podróżnym żywność i lekarstwa. Zbłąkanych podróżników odprowadzały do klasztoru, a do osłabionych i chorych sprowadzały braci zakonnych, którzy udzielali pomocy. Były to więc w całym słowa tego znaczeniu psy użytkowe, pełniące rolę sanitarną w pogotowiu górskim. Pierwotny typ bernarda różnił się znacznie od obecnego. Były to psy lżejsze, ruchliwsze i smuklejsze. Na podstawie ówczesnych opisów i obrazów można sądzić, że pod względem wyglądu były zbliżone do szwajcarskich psów pasterskich - łaciate, prostowłose i krótkowłose. Tego typu był również żyjący w latach 1800-1814 sławny "Barry", dzięki któremu uratowano życie 40 ludziom zbłąkanym w Alpach. Obecnie, jako wypchany eksponat, znajduje się w muzeum w Bernie. Klasztor przy przełęczy św. Bernarda istnieje co prawda od 980 r., lecz pierwsze zapiski o psach klasztornych - wtedy jeszcze stróżach - pochodzą z drugiej połowy XVII w. Dopiero w drugiej połowie XVIII w. pojawiają się zapiski o psach ratownikach, odszukujących zbłąkanych wśród gór wędrowców. Tę niezmiernie zaszczytną rolę spełniały przez długie lata, póki nie przebito tunelu kolejowego przez Alpy i odtąd praktycznie podróżni nie wędrują pieszo przełęczami. Lecz i dziś jeszcze żyje kilkanaście psów przy klasztorze.